Nieuwe ideeën versus realisme

Sinds gisteren ben ik in Palo Alto. Ik ben hier een week, om te kijken hoe ondernemers hier opgeleid en getraind worden. Palo Alto is het mekka van innovatieland, het hart van Silicon Valley. Het is de vestigingsplaats van Stanford University, één van de allerbeste universiteiten ter wereld. En de geboorteplaats van bedrijven als HP, Sun, Yahoo en Google.
Het is altijd wat lastig uit te leggen hoe het is om hier te zijn, maar ik ga het toch proberen. Laat ik beginnen met twee snippers van gesprekken die ik vandaag opving op straat. De eerste was ‘Hij heeft ongeveer 1% van de aandelen van het bedrijf in zijn bezit.’ Die zin ving ik op toen twee jongens van amper twintig langs me liepen bij de Starbucks.
De tweede snipper was ‘… en morgen gaan ze pitchen bij een venture capitalist.’ Het was een gesprek tussen een jongen en een meisje van ongeveer vijfentwintig jaar oud. Op de campus van UC Berkeley. Zo normaal is het hier om ondernemend te zijn. Je komt het letterlijk overal tegen.

Vanavond was ik op een event, georganiseerd door de oprichter van PayPal. Op die bijeenkomst kwam een spreker aan het woord die ervoor pleitte om nieuwe landen te stichten. In zee. Drijvende eilanden in zee. En niemand lachtte hem uit. Sterker nog, iedereen vond het een geweldig idee.
Na afloop stond ik met een vriend te praten. En ik ging doen wat Nederlanders doen: uitleggen dat het een leuk idee is, maar dat het niet kan. Dat het te duur is. Dat het te onpraktisch is. Dat niemand er wil wonen. Enzovoorts. Ik ging doen wat Nederlanders onvoorstelbaar goed kunnen. Ik ging heel realistisch zijn. Daar zijn wij echt briljant in, realistisch zijn.

In de auto terug naar huis zonk de ironie van mijn realisme in. Er zijn in de zeventiende eeuw vast en zeker veel realistisch mensen geweest die uitgelegd hebben dat je geen meren en zeeën kon inpolderen. En toch hebben we het gedaan, als eerste land in de wereld. Maar in de 21ste eeuw ga ik uitleggen dat het niet meer kan. Wat een onzin!
En dat is het met je doet, hier zijn. Je verliest je realisme, en gaat weer geloven in onvoorstelbare dingen. Simpelweg omdat iedereen hier dat doet. Het is erg besmettelijk. En het werkt. Er worden hier de meest onvoorstelbare dingen bedacht. Die blijken dan vaak prima te kunnen. Vaak ook niet. Maar dat is niet erg, je hebt het in ieder geval geprobeerd en je hebt er veel van geleerd. Hup, op naar je volgende droom. Dat is wat het met je doet: je durft weer te dromen. En dat is heel erg lekker en heel erg besmettelijk.