Rode Zitzak Syndroom

De vakantie zit er weer bijna op. Nog een weekje, en dan begint de email dan weer op gang te komen. En ik kan nu al voorspellen wat ik de komende weken aan verzoeken krijg. Na iedere de vakantie krijg ik standaard een stuk of wat uitnodigingen om een lezing te geven binnen een bedrijf. De email is meestal van iemand die net geen manager is, en de toon is altijd enthousiast. Zijn bedrijf wil vanaf nu écht werk gaan maken van innovatie.
Om een flitsende start te maken wordt er een speciale dag georganiseerd. Een speciale dag, op een speciale locatie. Een dag om alle medewerkers ‘out of the box’ te laten denken. Om ze eens echt in de creatieve stand te krijgen. Want laten we eerlijk zijn, daar schort het nogal eens aan.

En een cruciaal onderdeel van zo’n creatieve dag is de Inspirerende Spreker. Iemand die weet waar het heen gaat, iemand die de zaal mee kan nemen in de toekomst. Iemand die het stipje op de horizon kan schetsen, waar deze organisatie heen moet. En of ik daarvoor beschikbaar ben.

Ik heb er een term bedacht voor dit soort sessies. Het ‘Rode Zitzak Syndroom’, is hoe ik het noem. En ik doe niet mee aan het Rode Zitzak Syndroom.
Waarom doe ik er niet aan mee? Want laten we wel zijn, voor je ego zijn dit soort emails heel goed. Als je veel lezingen geeft kun je er ook een redelijk goed belegde boterham aan overhouden. Maar mijn probleem is dat ik er niet in geloof. Wie denkt dat je met Rode Zitzakken het innovatieprobleem van een organisatie op kunt lossen zit er helemaal naast.

De impliciete aanname achter de rode zitzak is dat het probleem bij de medewerkers zit. Ze hebben onvoldoende ideeën. Via speciale, creatieve sessies op speciale, inspirerende plaatsen, met speciale, inspirerende mensen moet je die ideeën los zien te maken. Maar ik weet uit eigen onderzoek en eigen ervaring dat het onzin is.

Ik heb nog nooit in een organisatie rondgelopen waar mensen op de werkvloer geen ideeën hebben over hoe het beter moet. Ze zitten er vol mee. Neem een kwartier om oprecht te luisteren, en de ideeën vliegen je om de oren. Nee, het echte probleem is geloof. Ze hebben het geloof verloren dat er iemand oprecht in die ideeën geïnteresseerd is. Meestal terecht. En daar gaat geen rode zitzak iets aan doen. Sterker nog, die Rode Zitzak maakt cynisch. Want wat gebeurt er meestal na zo’n inspirerende dag? Helemaal niets. Dus best. mensen, doe er gewoon niet aan mee.