Mijn verhaal
Eind 2004, tijdens een vakantie in Thailand, was ik het boek ‘Diffusion of innovations’ van Rogers aan het lezen. Zijn boek opent met het Dvorak-voorbeeld. Ik dacht bij mezelf: er is maar één manier om uit te vinden of dit werkt en dat is door het zelf te doen. Dus ik pakte mijn laptop er bij om te kijken of ik mijn Mac om zou kunnen zetten naar Dvorak. Ik vond al snel de Dvorak-indeling in de systeeminstellingen, die bleek er standaard op te zitten. De tweede vraag was of ik mijn toetsenbord zou kunnen verbouwen. Gewapend met een nagelvijl bleek dat eigenlijk vrij eenvoudig, zoals je op de pagina Overstappen en via de video’s kunt zien. Ik zie mezelf daar nog zitten, in de tropische zon op het dek van een vissersboot op de Andaman Zee. Mijn nagelnieuwe laptop zonder toetsenbord, op de tafel een stapel kleine plastic toetsjes.
Achteraf was dat het makkelijkste stuk. Ik had mijn typediploma gehaald op de lagere school en had 24 jaar ervaring met blind typen op QWERTY. De eerste weken waren een crime. Blind typen is een manier van jezelf ‘automatiseren’ en die patronen zitten heel diep. Heel vreemd om van het ene op het andere moment weer een totale beginner te zijn. Mijn typesnelheid was opeens laag en ik maakte erg veel typefouten. Het was een hele goede keuze om dit tijdens de vakantie te doen. Het is de enige periode waarin je voldoende tijd heb om jezelf opnieuw te leren typen.
Om mezelf te trainen ging ik die vakantie iedere ochtend een uurtje typen. Zo ook op een zondagochtend een weekje nadat ik mijn toetsenbord had omgezet. We waren op een resort in Ko Lanta, een paradijselijk mooie plek: palmbomen, prachtig strand, een hutje bovenop een rots met uitzicht over zee. Het plan was om die dag te gaan duiken, maar mijn oren waren daar te pijnlijk voor. Mijn vrouw stelde voor om met een boek op het strand te gaan zitten. Een goed voorstel, maar ik wilde eerst mijn ‘Dvorak-training’ doen in de hut. Mijn vrouw besloot om met me mee te gaan.
Daar zat ik dan, opnieuw leren typen in een tropisch hutje, terwijl mijn vrouw in de hangmat lag. Een paar minuten later sloeg de tsunami tegen de kust. We hadden eerst niet zo goed door wat er aan de hand was. Omdat onze hut op een rots lag waren we veilig. Op andere plekken was alles weggevaagd. Het is en blijft ook jaren later een vreemd idee, dat we niet op het strand zaten vanwege mijn Dvorak-hobby.
