Het gonsde al maanden dat het grote Google met een eigen telefoon zou komen. Tot nu toe beperkte Google zich tot de software: ze heeft het open source Android ontwikkeld op basis van Linux. Helaas is de vandaag gepresenteerde telefoon niet erg indrukwekkend. Het is een 'me too' product, een kopie van de iPhone, met te kopieren, met hier en daar een paar extraatjes. Jammer, je zou van Google meer verwachten.

Onvoorstelbaar. Voor een paar honderd euro kun je straks met je iPhone een zeer geavanceerde vliegmachine besturen....Hang er een camera aan, een draadloze verbinding voor het streamen van de videobeelden en je kunt geweldige beelden schieten van Lowlands, de familie BBQ, een ramp, een voetbalwedstrijd. Het is briljant en tegelijkertijd heeft het ook een angstaanjagend hoog Big Brother-potentieel...

De Nederlandse wetenschap slaat eens in de vijf jaar op de supercomputertrom. Het is weer zover bleek in de kerstvakantie op ScienceGuide. Het is de trom waar computerwetenschappers met z'n allen op gaan slaan als ze een nieuwe supercomputer willen. De argumentatie is altijd hetzelfde: we raken achterop, dus we moeten investeren om mee te kunnen blijven komen in de top. Supercomputer, het klinkt een

Vroeger was alles beter, en een volkswijsheid waar innovatoren niets mee kunnen. Nee, in de toekomst wordt alles beter. Terwijl deze column wordt uitgezonden zijn er op allerlei plekken in de wereld mensen aan het werk aan de volgende baanbrekende innovatie. De doorbraken die we in 2010 gaan meemaken hebben het laboratorium al verlaten en zijn al in productie. Wat kunnen we verwachten?De eerste datum

Trouwe luisteraars van de BNR Denktank weten dat ik iedere dag type op een zeer innovatief toetsenbord, met een andere letterindeling. Daardoor type ik 20 tot 30% sneller dan op een standaard qwerty-toetsenbord. Ook belast ik rechts 60% en links 40%, terwijl je met een qwerty-toetsenbord ongeveer 70% met je linkerhand typt. Op de centrale rij kan ik ongeveer 1.000 woorden typen, terwijl dat met qwerty

De komende twee weken zullen de media bol staan over de klimaat-top in Kopenhagen. Onvermijdelijk zal het begrip duurzaamheid daarbij om de zin vallen. Zo zo rond de kerst kunnen we de term niet meer hóren, en ik voorspel dat heel wat mensen van pure opstandigheid zullen flink wat mensen hun CV thermostaat demonstratief een graadje hoger zetten of . De beloftes zullen over ons uitgestort worden,

Ruimtevaart is als we de mythe mogen geloven een geweldige bron van innovatie. Bedrijven vinden het geweldig om een product aan te prijzen met de tekst 'ontwikkeld in de ruimtevaart'. De sector zelf doet er alles aan om zijn bestaan te legitimeren door te wijzen op het maatschappelijk een economische nut dat die trips van honderd kilometer op en neer hebben voor de mensheid.Maar wie eerlijk kijkt moet

Een jaar of twintig geleden kreeg ik een baan bij de Milieudienst van Amsterdam. Ik werkte toen al met een computer, maar dat gold beslist niet voor al mijn collega's. Als zij een brief de deur uit wilden hebben gingen ze met een handgeschreven kladje naar de typekamer, en die mensen maakten er dan een nette brief in formele taal van.Toen ik mijn eerste brief wilde versturen bleek ik dat niet zelf

Een paar jaar geleden kreeg ik in een workshop de vraag: Meneer Nauta, hoeveel procent van de mensen is volgens wetenschappelijk onderzoek creatief? Ik antwoordde met een vraag: Wat denken jullie, hoeveel procent van de mensen in jullie eigen bedrijf is creatief? Het was een groep van ruim twintig mannen die werkten bij een baggerbedrijf. Na een minuut of vijf onderlinge discussie werden ze het eens.

Vijftig jaar kernfusieonderzoek, dat is vijftig jaar van grote beloftes en minstens zulke grote onderzoeksbudgetten. Toen ik als puber voor het eerst in het blad Kijk over kernfusie las werd het gepresenteerd als dé oplossing voor het energieprobleem van de wereld, over dertig jaar. We zijn nu vijfentwintig jaar verder, en nog steeds is kernfusie over dertig jaar dé oplossing. Iets klopt